Dawson (Dexter)

21 0ktober 2007, Afgelopen zaterdagochtend heeft Dawson op de cursus na de les voor het eerst gespeeld met een van zijn medecursisten! Iedereen was blij en een beetje opgelucht, zo fijn om te zien dat hij zijn angst eindelijk overwon en vrij kon spelen! We hopen dat hij nu zijn angst een beetje kwijt is geraakt en voortaan ook op de wandelingen weer onbevangen op andere honden durft toe te stappen. We gaan rustig aan met hem door. Voor de rest van de oefeningen is hij de beste van z’n klas hoor, trots waren we dus al op onze witte held, maar het is vooral fijn dat hij zelf weer wat meer kan genieten van de andere speelkameraden.

18 oktober 2007,Hoi Heleen,

Het heeft even geduurd, maar hier dan toch even de eerste fotootjes van onze ‘6 maanden oude Dawson’ . Wat helaas nog niet uit deze foto’s blijkt is dat Dawson een echte waterhond is. Op onze ochtend wandeling gaat hij steevast het water in, zodat we met een half witte/ zwarte hond thuis komen. Eenmaal thuis vlijt hij zich neer op onze (zwart/witte) vloer, en na een half uurtje staat hij dan weer op: helemaal spic and span ………en mag het baasje de vloer dweilen!

De cursus lijkt Dawson goed te doen, hij is op de wandelingen al een beetje rustiger naar andere honden toe. Hij loopt nog steeds op een drafje naar ze toe, met de haren recht overeind, maar gromt en blaft toch minder. Meestal komt hij minstens zo snel weer naar mij terug, want ja zonder het baasje is het toch wel een beetje eng zo helemaal alleen. Komende Zaterdag gaan we weer trainen: de commando’s zit, en down zijn geen probleem, ook de aandachtsoefeningen gaan hem goed af, alleen met de andere hondjes is het nog heel spannend. Vooral een tweetal hondjes (die de neiging hebben te fixeren op Dawson) is moeilijk voor hem, maar we gaan gewoon door, en houden (nog) gewoon een beetje afstand.Veel liefs voor de andere hondjes en Dax, en tot gauw maar weer (met wat foto’s van Dawson in het water). Groetjes TTFN Marion

7 oktober 2007, Hoi Heleen,

Wat een narigheid zeg allemaal, en wat zielig voor Frans en Ria (en natuurlijk ook Dax). Ik hoop dat zijn gezondheid snel weer hersteld is. Goh, heb je tòch nog weer een pupje van het nest in huis!

Wij zijn met Dawson serieus aan het trainen om hem van zijn angst af te helpen. Ik heb dit gedrag niet eerder bij mijn andere honden meegemaakt, en heb dus uiteindelijk toch hulp bij de hondenschool (Kyno connect) gezocht. Daar zijn we bezig hem weer te laten wennen aan andere hondjes. Hij is vreselijk lief, doet goed z’n best maar als de dood voor andere honden, dan laat hij z’n tanden zien, streepje op z’n rug zet op, en als hij los loopt en ik de andere hond dus te laat zag aankomen, dan rent hij zo het bos uit! Al met al zijn we er dus nog niet, maar we gaan gewoon door, want behalve dat het niet fijn wandelen is, is het ook zo zielig voor hem dat hij zo angstig is. Het gekke is dat hij wanneer hij, zoals vorige week, op kraamvisite bij een vriendin met nieuw pupje, na eerst zeer afstandelijk en grommerig te zijn geweest, verder de hele ochtend het huis en de tuin onveilig maakt met het spelen met de pup!

We zullen gauw weer foto’s gaan maken en sturen hoor, Dawson is prachtig mooi om te zien (maar dat vindt ieder baasje natuurlijk van zijn hondenkind hè?! Groetjes Marion
29 juli 2007, Hi Heleen,

Even weer een berichtje van de Bloemendaalse tak van de ‘Zwitserse Herder familie’ . Ik hoop dat jullie ook een lekkere vakantie periode doormaken, en dat alle hondjes het goed maken. Wij zijn net terug van twee weken Griekenland waar het lekker warm was (soms iets tè). Mijn schoonvader heeft in die weken op huis, haard en hond gepast van ons, helemaal geweldig! Na twee weekjes weg te zijn geweest was de verandering in Dawson wel héél groot!! Opeens geen pupje meer maar meer een slungelige puber! De foto’s spreken voor zich denk ik. Gelukkig herkende hij ons nog, en was helemaal blij dat weer alles ‘normaal’ ging de volgende dagen. Mijn schoonvader was wel helemaal weg van ons grote kind, en had geen problemen met hem, alhoewel hij opeens wel weer plaste in zijn bench ’s nachts, terwijl hij dat allang niet meer deed voordat we weggingen op vakantie (hij is waarschijnlijk toch een beetje van slag geweest denk).

Wij zijn inmiddels weer 5 dagen thuis, en Dawson is weer gewend aan de dagelijkse gang van zaken ( en is ook ‘gewoon’ weer zindelijk). Alleen heb ik nu gemerkt dat hij opeens in het bos met de wandelingen erg agressief reageert naar andere honden. In mijn idee kan het heel goed zijn dat dit gedrag voortkomt uit een soort ‘roedel- instinct’, daar hij altijd met onze andere honden loopt . Nu loop ik met Dawson iedere middag alléén in het bos, om hem te wennen aan het idee dat hij gewoon in zijn uppie heel gezellig met andere honden kan omgaan. Tot nu toe is hij op deze wandelingen heel angstig en loopt zo ongeveer tussen mijn benen mee met me. Op deze wandelingen probeer ik hem zoveel mogelijk in aanraking te brengen met andere honden, in de hoop dat hij wat minder bang wordt, en dus ook minder agressief. Het is trouwens wel een fraai gezicht hoor, zo’n stoere pup met zijn rugharen recht overeind, maar natuurlijk toch niet de bedoeling. Heb jij nog tips voor me?

Wie weet zijn( of gaan) jullie zelf wel weg nu, in dat geval wens ik jullie een hele fijne vakantie! Groetjes Marion

4 juli 2007, nieuwe foto´s

18 juni Dawson and friend!

Deze wilde ik je niet onthouden! Dawson met z’n grote vriend Lucca op het cricketveld, keurig rustig kijkend naar de verrichtingen van zijn ‘zusje’.Lekker beschut onder de scoring- tafel (je mocht eens een kleurtje krijgen, wij houden van wit!!). De grote Canadese ‘surrogaat vader’ heeft Dawson meteen geadopteerd, en Dawson was helemaal blij met z’n nieuwe vriendje!

Verder gaat alles hier goed, alleen zijn de nachten alleen in zijn bench toch wel erg lang en eenzaam, daar verandert geen tikkend klokje, knuffel of radio iets aan! Des te blijer als ’s ochtends de verlosser komt om de tuin te gaan inspecteren!! Woensdag het laatste prikje!

10 juni 2007 Dawson says hello!

Hoi Heleen, Even een berichtje vanuit Bloemendaal. Met Dawson gaat alles prima, hij heeft z’n plekje gevonden, en de andere honden zijn helemaal blij met hem. Vooral onze Schot van 3 jaar kan heerlijk met hem ravotten, ze rollen dan als een zwart-witte bal door de tuin, een geweldig gezicht. Het verse voer vindt ook gretig aftrek bij de andere twee honden van ons. Dawson kijkt wel heeeel erg hongerig naar zijn bakje als hij die binnen twee seconden weer leeg heeft. Hij weegt inmiddels 6.3 kg. Op 2 juni stond ook z’n rechter oor omhoog, hij begint ook al echt een spitser snuitje te krijgen, wat gaan die ontwikkelingen toch snel!

Inmiddels heeft de cricketclub al ruimschoots met hem kennis gemaakt, hij blijft tijdens de wedstrijd keurig bij ons liggen, en laat menig hart smelten! Het meisjes team van Gwen heeft tijdens de wedstrijd alleen maar oog voor Dawson. Grappig genoeg hoor ik steeds meer mensen die ook een witte herder hebben: onder andere de ouders van de cricket coach van Gwen nota bene(!) en die zijn helemaal weg van hun hond, leuk om te horen al die verhalen.

Hoe is het met Defender, heb je hem nog lekker bij je? Gisteren is de laatste pup opgehaald bij je toch? Dan is het misschien wel fijn dat je toch nog een kleintje bij je hebt. Is Noah al weer helemaal gewend aan het lege nest?

31 mei 2007

Hoi Heleen, Inmiddels is Dawson gaan kennis maken met de dierenarts. In de wachtkamer was hij wel echt een beetje zenuwachtig, maar in de spreekkamer ging hij uiterst relaxed lang uit liggen op de behandeltafel (!!) de arts was helemaal weg van hem. De assistente die er die dag was, was helemaal verrast toen ze Dawson zag zitten, en riep meteen haar eigen hond…. Je raadt het al: een ‘ Bergère Grand Suisse ‘ zoals ze hem zelf heel chique noemde! Rio (haar hond) was heel lief voor Dawson, en Dawson dacht even geloof ik dat hij z’n mama weer terugzag en begon meteen te likken, zooo lief. Dat was echt een hele leuke ochtend. De assistente was zeer lovend over het ras, en vond het natuurlijk ook leuk om een ‘ collega’ pupje te zien. Haar hond (een reutje) is 5 jaar oud, en echt een beauty en erg lief en rustig.

Het verdere onderzoek verliep heel goed, ik heb zijn hartje mogen beluisteren, en alles was verder dik in orde. Hij heeft meteen z’n inenting gekregen, waar hij s’ middags overigens wel een beetje ziek van was (gaf een beetje over en was erg hangerig en slaperig, net als bij de kids toen zij als baby hun entingen kregen). Gelukkig is hij weer helemaal opgeknapt hoor, hij heeft al een paar keer meegewandeld met de andere honden in het bos, dat ging prima. Op de ‘ vreemde’ honden reageerde hij heel open en spontaan, en de bijbehorende baasjes smolten ter plekke!

Groetjes Marion